Bugün iş çıkışı her şey o kadar garip başladı ki… Tam durağa yürürken telefon çaldı, apar topar iş yerine geri dönmek zorunda kaldım. “Eyvah” dedim, “Akşam trafiğine kesin kaldık.” Sonra işimi halledip durağa bir geldim, şak diye otobüs önümde durdu! Kendi kendime “Hah!” dedim, “Bugün şanslı günümdeyim, her şey yağ gibi akacak.” Ama İstanbul bu, adama o şansı yedirir mi?
Metroya indim, tabelaya bakıyorum: “4 dakika var” yazıyor. Bekle bekle, o 4 dakika bir türlü düşmüyor. Hani ekran donar ya, aynen öyle. Neyse dedim, 8 vagonlu gelir rahat gideriz. Bir baktım gelen tren 4 vagon! Zaten platform ana baba günü, millet birbirinin üstünde. O an anladım ki seferleri azaltmışlar.
Kapı açıldı, içerisi zaten dolu. Kapı önünde teyzeler var, haklı olarak söyleniyorlar ama yapacak bir şey yok. “Teyze kusura bakma, bizim de eve gitmemiz lazım” diyip, tabiri caizse yapıştık içeri. Nefes alacak yer yok, resmen balık istifi gidiyoruz.
O sıkışıklıkta aklıma geçen günkü otobüs anım geldi. Hani şu kalabalığı görünce “Ben iniyorum” diye tribe giren o adam vardı ya… O adamı bu metroya bindirsen, herhalde sinir krizi geçirip kendini raylara atardı! 🙂
Şunu anlamıyorum; insanlar sanki keyfinden o kalabalığa giriyor. Kimse o sıkışıklıkta, tanımadığı insanın burnunun dibinde gitmeye meraklı değil ki. Mecburuz. Başka alternatifimiz yok. Taksiye binsen dünyanın parası, trafik zaten felç. İnsanlar evine, çoluğuna çocuğuna yetişmeye çalışıyor. O yüzden “Ayy çok kalabalık” diye sızlanmanın alemi yok. İstanbul’da yaşıyorsan ve iş çıkış saatinde metroya biniyorsan, o kalabalığın parçası olduğunu kabulleneceksin. Başka yolu yok bu işin.
