Dışarıdan bakanlar, motorcuları görünce bazen burun kıvırır, hatta “Şeytan işi bu, iki teker üzerinde gidilir mi?” derler. Onlara sadece gülümsüyorum. Çünkü onlar trafiğin içinde hapsolmuşken, benim ne yaşadığımı bilmiyorlar.
Motosiklet kullanmak, İstanbul gibi bir metropolde zamanı değerli kullanmaktır. Basit bir matematik yapalım: Arabayla 1 saatte gideceğiniz yere, motorla 20 dakikada varıyorsunuz. Bazen toplu taşımayla, aktarmayla, beklemesiyle 3 saat sürecek bir yolu, motorla yarım saatte bitiriyorsunuz. Aradaki o kazanılan 2,5 saat var ya… İşte o sizin hayatınız, kendinize ayırdığınız vakit. Hangi araç size hayatınızdan çalınan saatleri geri verebilir?
Tabii ki her gülün dikeni var. Evet, yağmurlu havada sırılsıklam oluyoruz. Evet, kışın o soğuk iliklerimize kadar işliyor. Ama inanın, o rüzgarı hissetmenin, o trafiğe takılmadan akıp gitmenin verdiği keyif, hepsine bedel.
Araba dediğiniz şey, günün sonunda kapalı bir kutu. Evet, içinde sohbet edersiniz, kahvenizi içersiniz, sıcak ve konforludur. Ama o kutunun içinde trafikte sıkışıp kaldığınızda, o konforun hiçbir anlamı kalmıyor.
Tabii ki “İlla motor kullanın, arabayı atın” demiyoruz. Bu işin en güzeli dengeyi kurmak. İmkanın varsa ikisi de olacak. Hava güzelse, trafik yoğunsa atla motora, zaman sana kalsın. Hava çok kötüyse, ailecek bir yere gidilecekse bin arabana, konforuna bak. Kimse buna karşı çıkamaz.
Ama bana sorarsanız; 3 saatlik yolu yarım saate indiren o “şeytan işi” alet, benim gözümde özgürlüğün ta kendisidir.
