Bugün İstanbul trafiğinde yine o klasik manzaralardan birine şahit oldum. Hani “kaza” demeye bin şahit ister, ufak bir dokunma diyelim.
Öndeki araç aniden durunca, arkadaki de hafifçe tıkladı. İndim baktım, gerçekten büyüteçle arasam zor göreceğim bir iki çizik var. Ama kıyamet kopuyor! İki şoför de aşağı indi, işin en sinir bozucu yanı ne biliyor musunuz? İnerken kapıları ardına kadar açık bırakmaları.
Zaten yol dar, trafik %90 yoğunlukta, millet akşam olmuş evine gitmeye çalışıyor. Sen o kapıyı açık bırakınca arkadan gelenler geçemiyor, kornalar çalıyor. Yoldan geçen bir vatandaş haklı olarak “Kardeşim kapıyı kapatın da geçelim” minvalinde bir şey söyledi diye, kazayı yapan şoför bir de adama küfür etmeye başladı. Yahu hem suçlusun hem güçlü! Orada “Kusura bakmayın” deyip kapıyı kapatsan, kimse gerilmeyecek. O basit çizik için binlerce insanın vaktini çalmaya, milleti germeye ne hakkınız var?
Bu tahammülsüzlük ve kural tanımazlık sadece akşam değil, sabah da aynı. Geçen gün sabah 09:00 civarı işe giderken gördüm; tam 4 araç birbirine girmiş! Resmen tren vagonu gibi dizilmişler.
Bunun tek bir sebebi var: Dibine kadar girmek. Adam önündeki araçla arasına mesafe koymayı “zayıflık” sanıyor herhalde. Tampon tampona gidince eve daha erken varacağını zannediyor. Sonra en öndeki frene bir basıyor; arkadaki duramıyor, onun arkasındaki de duramıyor ve sonuç: Zincirleme kaza.
Bu hırsı, bu aceleyi gerçekten anlamıyorum. Sabahın köründe bu kadar agresif araç kullanıp zincirleme kazaya sebep olunca elinize ne geçiyor? Biraz sakin olun, takip mesafesi bırakın, hem kendi malınıza hem de insanların zamanına yazık etmeyin.
